سر زمین من

هان ای کوه بلند،ای سراپا همه پند!از تو این تجربه آموخته ام ، که نلرزد تنم از غرش ارابه سنگین زمان،کاه بودن ننگ است،کوه می باید بود.برای دلی می نویسم که دیگر نمی تپد. برای قلب خودم مملو از منطق،اما خالی از امید.